بعد از هشت روز فیلم دیدن مدام، بالاخره در بیستوهشتمین جشنواره فیلم فجر فیلمی دیدم که سر ذوقم آورد. آنقدر که بیایم و اینجا بنویسم بدرود بغداد مهدی نادری را از دست ندهید. مهدی نادری را سالهاست که به واسطه فیلمهای کوتاه و مستندش میشناسم. توقع داشتم که نخستین فیلم بلندش تجربه خوبی باشد اما آن فیلمی که دیشب دیدم خیلی فراتر از این حرفها بود. بدرود بغداد خود سینماست. دیالوگنویسیاش بینظیر است. بازیهای مزدک میرعابدینی، پانتهآ بهرام و مصطفا زمانی واقعا دلچسب است. نماهای بسته و دوربین روی دست تورج اصلانی عالی از کار درآمده. فیلم ریتم خیلی خوبی دارد، تدویناش حساب شده است و چقدر به جا از موسیقی و افکت استفاده میکند. بدرود بغداد به نظرم یک اتفاق تازه در سینمای ایران است که باید جدیاش گرفت.
بعد از هشت روز فیلم دیدن مدام، بالاخره در بیستوهشتمین جشنواره فیلم فجر فیلمی دیدم که سر ذوقم آورد. آنقدر که بیایم و اینجا بنویسم بدرود بغداد مهدی نادری را از دست ندهید.