این روزها تو بیشتر رسانه‌های سینمایی دنیا یک خبری درباره مستند پاریس هیلتون هست. مستند پاریس فرانسه نیست به کارگردانی آدریا پتی برای شبکه MTV ساخته شده است.
پاریس هیلتون بازیگر و خواننده 28 ساله آمریکایی در این مستند درباره زندگی خصوصی‌اش صحبت می‌کند. اما مهم‌ترین بخش این صحبت برمی‌گردد به ویدیو خصوصی که در سال 2004 از او روی اینترنت پخش شد.
پاریس هیلتون در این باره می‌گوید: «وقتی این را شنیدم اصلا نمی‌توانستم باور کنم. گمان کردم این یک جوک درباره من است. آن ویدیو تو تمام دنیا پخش شده بود و من آن را آن‌لاین دیدم!
آن یک چیز کاملا محرمانه و خصوصی بود. فکر کن وقتی با یک کسی هستی همه‌ی مردم دنیا دارند نگاهت می‌کنند و بهت می‌خندند!»
وارث هتل‌های زنجیره‌ای هیلتون در بخش دیگری از حرف‌هایش گفته: «وقتی یک دختر کوچولو بودم همیشه دنبال آدم‌هایی می‌گشتم مثل پرنسس دایانا و الان اصلا نمی‌توان آن را دوست داشته باشم.»
اما نکته جالب این است که خانم هیلتون در بخش زیادی از این مستند در مورد اتفاقات متفاوتی که در زندگی‌اش رخ داده شکوه کرده و تاکید کرده این روزها دنیا خیلی بی‌رحم شده است!

- تریلر مستند پاریس فرانسه نیست 

I don't want Tomorrow

I don't want miracle

I just getting away from it all...

اغراق نیست اگر بگویم سفر به تاجیکستان برای حضور در سومین جشنواره فیلم «دیدار» یکی از بهترین سفرهای زندگیم بود.
سال پیش وقتی به تاجیکستان رفتم این وبلاگ ف.ی.ل.ت.ر بود و بعد هم بین درگیری‌های روزمره فراموش کردم چیزی بنویسم. اما امروز که این مطلب هوشنگ گلمکانی عزیز را درباره فیلم قرقیزی راه اميد به کارگردانی تيمر بيرنظروف خواندم؛ ‌انگار دوباره برگشتم به سالن سینمای «دومکینو» بین همه‌ی آن آدم‌های خوب و دوست‌داشتنی‌ که یک هفته کنارشان زندگی کردم.
این مطلب را خواندم و یادم افتاد که چقدر دلم برای گلبارا، تیمور، بادما، نورالدین، صفربیگ، رویا و نسیم تنگ شده.
دلم تنگ شده برای مجسمه سامانی، خیابان سامانی و آن سمبوسه‌های خوشمزه‌ای که توش گوشت و پیاز داشت و تنها چیزی بود که تو آن یک هفته بعد از خوردنش حالت تهوع نداشتم!
درباره راه امید هوشنگ گلمکانی عزیز هرچیزی را که باید گفته، فقط امیدوارم فرصتی پیش بیاد که بتوانید این کمدی شیرین را تو یک جشنواره ایرانی ببینید.

جشنواره فیلم «کن» آن‌قدر مهم هست که هر سال چندماهی تمام رسانه‌های سینمایی جهان را تحت تاثیر قرار بدهد.
صفحه اختصاصی اخبار این جشنواره در رسانه‌های مطرح سینمایی مثل هالیوود ریپورتر، اسکرین‌دیلی و... چیز کمی نیست.
با این وجود حضور ایران در این جشنواره همیشه با اما و اگرهایی همراه بوده که نتیجه عدم شناخت درست رسانه‌ها و فیلمسازان ایرانی از اهداف و برنامه‌های این جشنواره است که باعث می‌شود به اشتباه اخبار نادرستی منتشر شوند.
هر سال از اواسط ماه آوریل اخبار ضد و نقیضی از این جشنواره در رسانه‌های ایرانی منتشر می‌شود که البته بیشتر تحت تاثیر فیلمسازان امیدواری است که فیلم‌هایشان را به این جشنواره ارسال و تصور می‌کنند از همان لحظه ارسال باید درباره فیلم‌شان اطلاع‌رسانی کنند.
سوا از انتشار این اخبار شتابزده، اخبار نادرستی که همه ساله حتی پس از اعلام رسمی فیلم‌های منتخب کن منتشر می‌شود؛ اخباری مربوط به Short Film Corner است که غالبا فیلمسازان ایرانی از آن به عنوان یک بخش رسمی یاد می‌کنند. اما اگر به سایت کن سر بزنید و نگاهی به The Official Selection بیندازید هیچ نامی از آن نمی‌بینید؛ که البته خیلی طبیعی است چون این بخش به هیچ عنوان بخش رسمی یا رقابتی نیست.
Short Film Corner همان‌طور که از نامش پیداست گوشه‌ای برای نمایش فیلم‌های کوتاه و آشنایی فیلمسازان و تهیه‌کنندگان فیلم کوتاه با یکدیگر است.
جدا از انتشار اخبار نادرست، بزرگ‌ترین اشتباه رسانه‌های ایرانی گزارش‌های خامی است که دلایل حضور یا عدم حضور سینمای ایران را در این جشنواره بررسی می‌کنند.
همگی هر سال گزارش‌هایی را می‌خوانیم که جشنواره کن را به تحریم ایران متهم می‌کند و برای اثبات این اتهام‌ها از دلایلی جز دلایل سینمایی یاد می‌شود.
امسال هم گزارش‌هایی منتشر شده که در آنها به نوعی پذیرش فیلم کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره! را زیرسوال برده است. نویسندگان این گزارش‌ها با پررنگ‌ کردن «زیر زمینی» بودن فیلم تازه قبادی، اقدام کن را شایسته ندانسته‌اند. همان‌طور که سال گذشته حضور پرسپولیس ساخته مرجان ساتراپی را دهن‌کجی کن به سینمای ایران تعبیر کرده بودند.
اما آن چیزی که مسلم است جشنواره کن به سینمای ایران بدهکار نیست! هر جشنواره‌ای در راستای اهداف برگزارکنندگانش فیلم‌ها را انتخاب و به نمایش می‌گذارد و کن طی شصت‌ویک دوره برگزاری درپی توجه به استعدادهای جدید بوده و این جمله Cannes is always open to newness همیشه به عنوان نوعی شعار برای این جشنواره مطرح بوده است.
بنابراین بهتر است به اهداف این جشنواره احترام بگذاریم و باور کنیم ما تنها یکی از کشورهایی هستیم که به این جشنواره فیلم می‌فرستیم و قرار نیست هر سال چندین نماینده‌ی باب‌طبع در بخش‌های اصلی جشنواره داشته باشیم. 

زندانی رنگ‌ها آزاد شد...

الان داشتم این عکس‌های جشنواره ترایبکا را می‌دیدم و کلی دپرس شدم!
من و مرجان از طرف «پایگاه خبری فیلم کوتاه» به عنوان ژورنالیست به جشنواره دعوت شده بودیم. اما خب کی حوصله داره برای ویزا گرفتن تا دوبی بره؟! تازه معلوم نبود ویزا هم بدهند. فکر کنید الان وودی آلن دیوونه آنجاست!

گاهی به این صفحه زل می‌زنم و به خودم می‌گم «باید یک چیزی اینجا بنویسم!» هر چی باشه وبلاگ واسه نوشتنه. اما آخه مگه می‌شه همه چیز را نوشت؟
یک روزهایی هست که دلم می‌خواد تو این وبلاگ فریاد بزنم. به خودم و دیگران و در و دیوار بد و بی‌راه بگم. بگم که چقدر خسته‌ام از خودم و خیلی‌ها. می‌شینم پای این کیبورد و می‌نویسم. از همه‌ی آن چیزهایی که باید و نباید. می‌نویسم که تمام شن برام. می‌نویسم که فراموش کنم. می‌نویسم که نوشته باشم و یادم نره که هنوز «نوشتن» عزیزترین چیزه برام.
می‌نویسم که دلم خنک شه. می‌نویسم و تو همه‌ی این نوشته‌هام از همه‌ی آدم‌هایی که بی‌دلیل آزارم می‌دن انتقام می‌گیرم.
همین‌طور که تک‌تک آن آدم‌های بیمار را سرجاشون می‌شونم؛ کم‌کم این صفحه را پاک می‌کنم. پاک می‌کنم که پاک شن از ذهنم و بتونم آن‌قدر به خودم مسلط بشم که وقتی دوباره چشمم بهشان افتاد بگم «سلام».

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی