Sarah Connor:

Just one last dance...oh baby...just one last dance

We meet in the night in the Spanish cafe
I look in your eyes just don't know what to say
It feels like I'm drowning in salty water
A few hours left 'til the sun's gonna rise
Tomorrow will come an it's time to realize
Our love has finished forever

How I wish to come with you (wish to come with you)
How I wish we make it through

Just one last dance
Before we say goodbye
When we sway and turn round and round and round
It's like the first time
Just one more chance
Hold me tight and keep me warm
Cause the night is getting cold
And I don't know where I belong
Just one last dance

The wine and the lights and the Spanish guitar
I'll never forget how romantic they are
But I know, tomorrow I'll lose the one I love

There's no way to come with you
It's the only way to do

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند       من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

این چند وقته این‌قدر اتفاق‌های عجیب و غریب برام افتاده که اگر همین الان سقف این اتاق باز بشه و یک آدم فضایی بهم بگه «سلام» هیچ تعجب نمی‌کنم!
راستش این روزها شناسایی و به خاطر سپردن دوست‌های مرجان تو اقصی نقاط دنیا که متاسفانه یا خوشبختانه روز به روز هم داره به تعدادشون افزوده می‌شه، یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتم شده!!!
بهم می‌گه «مرضیه یادت نره امروز ایمیل سرگی را بفرستی‌ها!»
بهش می‌گم «آن ایتالیاییه؟»
بهم می‌گه «نه اون که سیلویاست؛ سرگی اوکراینی!»
و هنوز شب نشده باید ایمیل دوم و سوم را هم به اوکراین و ایتالیا و پرتغال و لهستان و... بفرستم. در حالی که مدام این استرس باهامه که نکنه ایمیل‌ها را جابه جا بفرستم.
فرستادن این ایمیل‌ها و کارهای روتین‌ام در پایگاه آن‌قدر گیجم می‌کنه که گاهی حتی یادم می‌ره ناهار و شام بخورم.
ساعت 3 بعدازظهر امروز همین‌طور که مثل همیشه سرم به پام پیچیده بود تلفنم زنگ زد. منم که خیلی خسته و گرسنه بودم با ناراحتی گوشی را برداشتم و گفتم «الو»
بعد یک دفعه شنیدم یکی گفت:

Hello Marjan I am Philippe jalladeau frome France. I meet your sister in Dushanbe. Thank you for suggest me to ... Festival for jury

فکر کنید من بعد از شنیدن همه این حرف‌ها تازه گفتم: «Hello»
بعد واقعا دو سه دقیقه‌ای ذهنم را جمع کردم و گفتم:

I am Marziyeh and we met each other in Dushanbe. Marjan is my sister and she suggest you to ... Festival

بعدش هم یکسری جمله‌ی مزخزف دیگه گفتم و تهش گفتم بهتان ایمیل می‌زنم و توضیح می‌دم. فکر کنید وسط همه‌ی این حرف‌های مزحرف من فیلیپ ژالادو (مدیر جشنواره سه‌قاره نانت- فرانسه) تازه ‌گفت: آهان تو مرضیه‌ای؟
بعد از تمام شدن این گفت‌وگوی محشر فهمیدم که طی هفته آتی باید جوابگوی شش هفت تا مدیر جشنواره دیگر در کشورهای مختلف باشم. چون موبایل مرجان بعد از سفرش به سوئد قطع شده و این چند وقت شماره من را به همه داده و مسئولان آن جشنواره محترمی که داورانشان را مرجان معرفی کرده در ایمیل‌هایشان ضمن اشاره به این معرفی شماره من را هم به جای مرجان نوشته‌اند!!!

نمی‌دانم چرا ما ایرانی‌ها این‌قدر انرژی‌مان را صرف این می‌کنیم که حال همدیگر را بگیریم؟!
این‌ روزها هر چه بیشتر در این محیط مجازی می‌گردم بیشتر این رفتار را می‌بینم. هر روز تو وبلاگ‌ها، گوگل‌ریدر، فرندفید و... می‌بینم که مردم بی‌خود به پر و پای هم می‌پیچند.
هر چه بیشتر این رفتارها را می‌بینم؛ انگیزه‌ام برای نوشتن تو این وبلاگ کمتر می‌شود. به خودم می‌گویم نکند وقتی من می‌نویسم مثلا از فلان فیلم خوشم می‌آید، کسی که در وبلاگش نوشته از فیلم بدش می‌آید، فکر کند خواسته‌ام حالش را بگیرم!
واقعا چرا باید این فضا این‌قدر توهم ایجاد کند؟ ته‌تهش مگر قرار نیست ما حرف خودمان را در این وبلاگ‌ها بزنیم؟ 

اصلا مهم نیست که چند سالته. اصلا مهم نیست که روزهای زیادی را از دست دادی. همیشه فردایی وجود دارد که باید به خاطرش زندگی کرد. اگر مامامیا را ببینید، این جمله‌ها را حس می‌کنید. این فیلم پر از شور زندگی است.
اصلا مهم نیست که داستان این فیلم را قبلا بارها شنیدید و دیدید. این فیلم را به خاطر «مریل استریپ» نازنین ببینید. برای لحظاتی که تَه نگاهش گم می‌شوید و نمی‌فهمید این زن چطور می‌تونه این‌ همه حضور داشته باشه! دیگه چی از سینما می‌خواهید؟!

مرجان ریاحی به عنوان تنها عضو آسیایی آکادمی سینمای مستقل اروپا و داور جوایز «گرندآف» در این رویداد شرکت می‌کند.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» دومین دوره جوایز «گرندآف» روز 29 نوامبر در شهر ورشو پایتخت لهستان برگزار می‌شود و برگزیدگان در ده رشته معرفی خواهند شد.
امسال جایزه بهترین فیلم غیر اروپایی به این جوایز افزوده شده و مرجان ریاحی مدیر پایگاه خبری فیلم کوتاه که پیش از این داوری در دومین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کوتاه و مستند کابل افغانستان و هفتمین جشنواره بین‌المللی «چشم سوم» هند را تجربه کرده، به عنوان داور در این رویداد حضور دارد.
اولریکا بوکستاد، موسس جشنواره وارولن از سوئد، ماسیژ دریگاس مستندساز مشهور لهستانی، یان اسینگ دبیرکل یونیکا از هلند، ژائو پائولو ماچدو دبیر جشنواره فیکه از پرتغال، جرجس فوندر رئیس سابق اتحادیه فیلمسازان مستقل لوکزامبورگ، ماکس هانسلی رئیس یونیکا از سویس، رلف ماندولسی دبیر جشنواره مونته‌کاتینی از ایتالیا، اریش ریس دبیر جشنواره ملل از اتریش، نئومی آپونی از برنامه‌ریزان جشنواره مدیاویو از مجارستان و لارنس بویس دبیر جشنواره فیلم کوتاه هال انگلستان از جمله دیگر داوران این جوایز هستند.
جوایز گرندآف در رشته‌های بهترین کارگردانی، فیلمنامه، تدوین، فیلمبرداری، بازیگر مرد، بازیگر زن، فیلم داستانی، فیلم مستند، فیلم انیمیشن و بهترین فیلم غیر اروپایی اهدا می‌شود.
در رشته بهترین فیلم غیراروپایی سه فیلم کوتاه ایرانی فرشتگان در خاک می‌میرند (بابک امینی)، مونث، مذکر (صدف فروغی) و سایه‌های سکوت (شهریار پورسیدیان) نامزد دریافت جایزه هستند.

تمام شب‌ها و روزها مثل هم شدند. از روی تخت می‌یای جلوی کامپیوتر، از جلوی کامپیوتر می‌ری روی تخت. تلفن و موبایل مدام زنگ می‌زنه. فیلمی تو این جشنواره قبول شده یا از آن جشنواره جایزه گرفته. گند بزنند به هر چی جشنواره‌ است!
باید پوستت کلفت باشه. اینو خودت می‌دانی و آقای پشت میز هم بهت می‌گه. آن چه می‌دانه که تو چه جوری تا آنجا آمدی. باید نامه بنویسی. باید درخواست کنی. باید صبر کنی.
راستی می‌دانی فلانی پشت سرت گفته که ... دیگه چه اهمیتی داره؟ باید وسایلت را جمع کنی. باید بارت را ببندی. تو هنوز هم به پارادایز اعتقاد داری.
اسکناس‌ به برگه‌ی سفر پیرزن توی اتوبوس سنجاق شده. السلام علیک یا اباعبدالله. کسی چه می‌دانه شاید تو هم مسافر باشی...  

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی